هدیه تهرانی با دو نقش متفاوت/ تجربه‌هایی که دیده نمی‌شوند

منتشر شده در 19 اسفند 1396
هدیه تهرانی با دو نقش متفاوت/ تجربه‌هایی که دیده نمی‌شوند

بازی در دو فیلم متفاوت از سینمای مستقل ایران، نشان دهنده رویکرد جدید هدیه تهرانی در بازیگری است.

نرجس علوی مقدم: ستاره سینمای ایران در دهه 70، مدتی است به سینما بازگشته و با بازی در فیلم‌های مستقل یا جریان متفاوت می‌کوشد برای خود وجهه‌ای تازه کسب کند. هدیه تهرانی یکی از بهترین بازیگران بیست سال اخیر، پس از دوران دوری از سینما که خودخواسته بود، با نقش‌هایی به سینما بازگشته که پیشتر کمتر تجربه کرده بود. او این روزها با دو فیلم «اسرافیل» و «بدون تاریخ، بدون امضا» روی پرده است. هر دو فیلم را کارگردان‌هایی جوان ساخته اند و هر دو در محافل خارجی روی پرده رفته و می‌روند. در «اسرافیل» هدیه تهرانی نقش زنی شهرستانی را بازی کرده که در سال‌های جوانی نامزدش را از دست داده، پس از دوری طولانی مرد به ایران بازمی‌گردد در حالی که ماهی (تهرانی) سوگوار درگذشت فرزند جوانش است، شروع دوباره رابطه آنها به روزهای تلخ و ملال‌آور زندگی زن نور و گرما می‌دهد اما این پایان ماجرا نیست. در درام اجتماعی و شهری «بدون تاریخ، بدون امضا» نقش تهرانی در حاشیه است، «بدون تاریخ...» فیلم او نیست.

فیلم دو شخصیت مرد با بازی امیر آقایی و نوید محمدزاده است که باید آزمونی دشوار را پشت سر بگذارند. اما حضور تهرانی در همان نقش مکمل، مثل همیشه پذیرفتنی و بازی‌اش در نقش زنی شهری و تحصیل کرده استاندارد است. در «اسرافیل» تهرانی از سیمای زن مرفه شهری فاصله گرفته. بیشتر بازی‌اش در سکوت است. با کمترین واکنش‌های بیرونی. تنهایی، اندوه و زندگی رنج آور ماهی در پرسه‌های طولانی او در دل شهری زیبا و با طبیعتی بکر به چشم می‌آید. سرنوشتی که مردان زندگی‌اش برای او رقم زده‌اند، چون حصاری دورش تنیده و خلاصی از آن ممکن نیست. حتی اگر مرد (پژمان بازغی) هنوز دوستش بدارد. تهرانی از روزهای اوج فاصله گرفته، سینمای ایران چهره‌هایی تازه را وارد بازی کرده و نقش‌ها مانند سابق برای او نوشته نمی‌شوند. فضای جامعه تغییر کرده و دیگر آن پرسونا که تهرانی به آن اعتبار بخشید و محصول دوران اصلاحات بود، کارکرد اجتماعی ندارد. با این همه، او می‌کوشد در میانه آشوب‌ها نقش و جایگاه خود را پیدا کند، حضورش در فیلم‌های غیرتجاری و تجربه کردن نقش‌هایی که ممکن است تماشاگر دوستش نداشته باشد، جسارت او را نشان می‌دهد.

جسارت ستاره‌ای که گذر زمان در چهره‌اش عیان شده اما با نشانه‌های آن نمی‌جنگد. هدیه تهرانی در این روزهای گذار، هنوز بازیگری درجه یک است و قطعا در دل این تجربه‌گری‌ها باز هم نقش دلخواهش را پیدا خواهد کرد. نقشی که نشان می‌دهند عیار بازیگری او چیزی کم ندارد. تهرانی در هر دو فیلمی که روی پرده رفته، هنوز یکی از عوامل فروش است، حتی اگر مثل گذشته، تنها بازیگر برای جذب مخاطب نباشد، اما نام او می‌تواند دوستداران تماشای بازی‌اش را برای دیدن هر فیلمی ترغیب کند. تهرانی با وجود فراز و فرود در کارنامه‌اش، همچنان بازیگری است با استانداردهایی قابل توجه که گذشت زمان نتوانسته هوش و استعداد بازیگری‌اش را مخدوش کند. کارنامه او مثل هر بازیگر بزرگ دیگری، شکست و پیروزی توامان دارد، گاه اشتباه کرده و در پروژه‌ای حضور داشته که مناسب او نبوده، اما همه این مصائب که در ذات حرفه بازیگری‌ است استعداد و قریحه‌اش را از بین نبرده است. این امید وجود دارد که بلاخره تهرانی، شاهنقشش را پیدا کند.